Parang kailan lang noong nagsimula kaming gumising ng maaga para paghandaan ang unang araw ng pasukan. Ngayon, isang linggo na lang at matatapos na ang unang taon ng kanyang pagpasok sa paaralan.

Ang bilis talaga ng panahon.

~~~

Nang magtapos ang kanyang paghahari DITO, ang aking isa pang LP entry.

Dahil hindi na naman ako nakalahok nung isang linggo, dalawang tema na naman ang ilalathala ko ngayon. In the spirit of our pambansang kamao – pakyawan na naman. :)

Hindi kaila na isa sa mga hilig naming mag-anak ay ang pamamasyal. At lalong namayagpag ang aming pamamasyal mula nang tumungtong kami dito sa Amerika.

Ako at ang aking himbing na himbing na supling habang naghihintay ng boarding sa NAIA.

Napaka-poignant ng litratong ito para sa akin dahil, bukod sa aming dalawa (well, tatlo, kasama ang aking asawa na kumuha ng litrato), makikita rin ang mga pasaherong kasama namin na naghihintay sumakay sa eroplano patungong Amerika. Tila bang lahat kami’y umaasa sa pangako ng bagong simula na naghihintay sa amin sa ibang bansa.

Ako at ang aking tatlong buwang anak na sakay ng eroplano.

Bukod doon, sa ang aming paglipad ay mukhang naging hudyat na rin ito na mahilig yatang mamasyal ang aking anak. At hindi ako nagkamali – naging simula pa lamang nga ito ng aming walang humpay na pamamasyal. :)

~~~

Kabilang sa aming mga napasyalan ay ang mga tulay na ito:

Ang tulay sa Louisville, Kentucky.

Ang tulay sa ibabaw ng Hoover Dam sa border ng Nevada at Arizona.

Tulay ng Brooklyn sa New York City.

Tatlong henerasyon sa lakarang tulay sa Gatlinburg, Tennessee.

Ang tulay ng Golden Gate sa San Francisco, California.

Isang nakalululang tulay sa Rock City sa Chattanooga, Tennessee.

Ang tulay ng Talmadge sa Savannah, Georgia.

Ang tulay ng Ravenel sa Charleston, South Carolina.

Ang tulay ng Marathon sa Key West, Florida.

Ang tulay ng Sunshine Skyway sa ibabaw ng Tampa Bay, sa Florida.

Tulay overload? :D

Kung meron lang sanang tulay derecho ng Pilipinas, walang dalawang salita’t tinawid na rin namin iyon. :)

~~~

Simula pa lamang ng kanyang buhay, simula naman ng aming kaligayahanDITO, ang aking isa pang LP entry.

Dahil hindi ako nakalahok nung isang linggo, dalawang tema ang ilalathala ko ngayon. Mabuti na lang at meron akong saktong gusali at hardin na pwedeng-pwede kong ibahagi sa inyo.

Nope, wala po ako sa Europa. Itong gusaling ito ay ang Biltmore Home na matatagpuan sa Asheville, North Carolina. Biruin mo, may ganitong klaseng gusali sa liblib na pook ng North Carolina? :D

Hango ang disensyo sa isang 16th century French chateau, naitayo ito nung 1895 (matapos ang anim na taong konstruksyon) bilang tahanan ng pamilya Vanderbilt. Noong mga panahon na iyon, itong bahay na ito ay ang pinakamalaking architectural undertaking na nangyari sa kasaysayan ng residential architecture sa America. Unang-una, isang batalyon na craftsmen at workers ang gumawa nito. Nagtayo pa sila ng isang railway system sa loob ng estate para lamang ma-transport ang mga kagamitan. Mahigit apat na acres ang floor space ng bahay na ito, na may 34 na kwarto, 43 na banyo, at 65 fireplaces, at lahat ng furnishings ay sobrang ma-detalye at kamangha-mangha ang craftsmanship. Dagdag pa sa mga dahilan kung bakit espesyal ang bahay na ito ay dahil  ito lamang ang tahanan noong mga panahon na iyon na mayroong indoor plumbing. Meron din itong sariling elevator (na ginawa ni Otis specifically para sa bahay), at pati na rin washing machine! Bonus pa, meron din itong gym (na may sinaunang treadmill, haha!), indoor swimming pool, at bowling alley sa basement.

Sa ngayon, ang Biltmore Estate ay isa sa mga major pasyalan ng mga tao sa North Carolina. Sa loob ng Biltmore Estate ay may sarili silang ubasan at winery (gumagawa sila ng sarili nilang wines), hotel at inns (na pwedeng tulugan ng mga bisita), restaurants, barns (na kinaaaliwan ng mga bata), at tindahan kung saan makakabili ng mga gamit at pagkain para sa bahay. Ginamit rin itong set sa iba’t-ibang pelikula tulad ng Forrest Gump, Patch Adams, Last of the Mohicans, at Richie Rich. O di ba showbiz!

Pero ang isa sa dahilan kung bakit napaka-gandang pasyalan ng Biltmore Estate ay ang kanilang mayayabong na kagubatan, lawns, at hardin!

Ito ang lawn na nasa harap ng malaking bahay. Pagkatapos kong kuhanan ng litrato yung gusali sa taas, tumalikod lang ako at ito na ang tumambad sa akin. :)

At ito naman kami ni Ninna sa hardin. Tamang-tama at kasagsagan ng Spring noon kaya galit na galit sa pamumukadkad ang mga bulaklak. :)

Minsan ay bumalik naman kami ng taglagas (Autumn) kasama ang aking mommy. Heto naman ang kanyang picture-perfect na kuha sa hardin.

Kaya kung bibisitahin niyo ako dito sa Georgia, pwedeng-pwede ko kayong ipasyal dito sa Biltmore Estate dahil apat na oras na drive lamang iyon mula dito. Tara! :)

~~~

Ang anino ng pinaka-sikat na gusali sa New York DITO, ang aking isa pang LP entry.

Una sa lahat, nais kong batiin ng isang Maligayang Kaarawan ang Litratong Pinoy! Biro mo nga naman, isang taon na rin pala ang nakalipas. :)

Sa pagpapatuloy, nais ko lamang palang ikuwento na, noong una kong nabasa ang tema sa linggong ito, ang aking akala ay ilalathala natin ang ating pinaka-paboritong litrato na inilahok sa buong taon na aking pagsali sa Litratong Pinoy. Kung ako ang tatanungin, ang aking pinaka-favorite na inilahok ko sa LP ay ito:

Perlas na bilog. :)

Bakit? Dahil ito ang unang-una kong lahok sa LP sa unang-unang araw ng paglulunsad nito sa ilalim ng temang “Bilog”. Hindi ko naman masasabi na ako’y isang mahusay na litratista, pero ito ang aking unang-unang seryosohang pagsabak sa larangan ng themed photography. Magmula noon, tuloy-tuloy na akong sumali sa LP, pati na rin sa ibang mga photomemes sa pagnanais na lalo pang mapabuti ang aking bagong hobby. :)

Pero, kani-kanina lang ay nilinaw ko sa isang mabuting kaibigan kung ano ang tunay na sakop ng tema para sa linggong ito. Sabi niya, actually, favorite picture pala ito, of all time! As in, freestyle! Hehe. At dahil special ang linggong ito para sa LP, dadagdagan ko ang aking entry ng isa pa. :)

Sa totoo lang, napakarami kong paboritong litrato (at marami dito ay kuha ko ng aking napakagandang anak, hehe!). Ngunit, isa sa mga tunay na favorite kong litrato ay ang kuhang ito na, ewan ko ba, sa tuwing nakikita ko ay bumabalot ang kapayapaan sa akin – dahil siguro napaka-free ng shot, napaka-minimalist, at napaka-swerteng nakuhanan ang matayog na paglipad ng ibon. Sana maibigan niyo rin. :)

Happy anniversary ulit, LP! Nawa’y magpatuloy pa sa pamamayagpag ang ating munting samahan. :)

~~~

Ang aking paboritong prinsesa DITO, ang aking isa pang LP entry.

Ito ay ang aking shoe-a-holic na anak. Tuwing pupunta kami sa mall or department store, aburido yan dahil madaling ma-bored. Pero…. kapag naman dinala mo siya sa sapatusan, ayyy animo’y Christmas lights na nagniningning ang kanyang mga mata. :)

Ang litrato sa itaas ay kuha gamit ang aking cellphone sa sapatusan sa Barney’s Coop. Grabe, hindii magkamaya sa pagdampot at sa pagsukat si Ninna! Pinaka-gusto niya sa lahat ay ang mga sapatos na makukulay at matataas ang takong – katulad na lang nitong dilaw na patent na Manolo Blahnik na ito. Buti na lang wala siyang size kundi baka napagastos pa ako, hehe!

~~~

Ang paboritong crocs ng aking anak DITO, ang aking isa pang LP entry. :)

I’m sure maraming maglalahok ng litrato na katulad ng ilalahok ko sa linggong ito. Kasi naman, malamang katulad ko rin, kapag talagang sinabing paboritong alahas, ito lamang ang tanging pumapasok sa isip…

Kahit na uso naman ang hindi magka-ternong singsing para sa mag-asawa (madalas mas “mabato” ang sa asawang babae at plain na band lang sa lalaki), napagkasunduan pa rin namin ng aking asawa na mag-terno kami ng singsing para sweet.

Proud naman akong sabihin na hanggang ngayon ay kasya pa rin sa aming dalawa ang mga singsing namin at araw-araw pa rin namin itong suot kahit na ano ang panahon o sitwasyon.

Kaya kapag nakita niyo ang aking asawa na walang suot na singsing, maaring ipagbigay-alam na lang sa kinauukulan (ako!) nang malapatan ng wastong kaparusahan, hehehe.

~~~

Muling paglalathala ag paboritong pilak na purseras DITO, ang aking isa pang LP entry. :)

Hindi nga ba’t parang may konting expectation tungkol sa temang ito para sa akin dahil, bilang si mrspartygirl, medyo maraming nakakaalam sa hilig ko sa anumang bagay na pwedeng pag-sidlan ng kagamitan. Sa katunayan, pasyalan niyo lamang ang mga nauna kong LP entries at tiyak na marami kayong masisilayan na mga litrato ng mga bag. :D

Kaya hindi na rin ako na-sorpresa na nung aking kakatapos lamang na kaarawan, ganitong kard ang aking natanggap mula sa aking mababait na kaibigan na tila’y kilalang-kilala na ako, hehe!

~~~

Isang sisidlang isisilid sa puso DITO, ang aking isa pang LP entry. :)

~~~

Isang fine time DITO, ang aking isa pang LP entry.

Ako ay may isang paboritong craft gadget. And tawag dito ay: heart puncher.

Parang masakit ano? Pansuntok ng puso? Parang boypren na manloloko, hehe.

Pero ang totoo niyan, hindi naman siya masakit. Medyo nakakangalay nga lang sa kamay kapag marami kang “susuntukin”. Katulad kagabi, ginamit ko ito para gumawa ng puso-pusong confetti para sa friendship exchange lootbags ng anak ko para sa valentine’s party sa kanilang paaralan.

Buti na lang sa mga kaibigang kaklase niya ito ibibigay at hindi sa boypren. Malamang makatikim sa akin ng tunay na suntok yung boylet na yun kung nagkataon, hehe!

~~~

I left my heart ang drama ko para sa lugar na ito DITO, ang aking isa pang LP entry.

Noong isang araw, naisipan namin na gumawa ng chocolate cake. Syempre, ang aking anak at ang kanyang kalaro na si Ellys ay super eksayted, lalo na’t noong sinabi kong sila ang bahalang magde-”decorate” nitong cake.

Wala akong masabi kundi, napaka-kalat!!

(With a flash of inspiration, I tasked my daughter and her friend, Ellys, to decorate a chocolate cake that I made. Needless to say, they were beside themselves with excitement! The only thing that I need to say though is: it was one heck of a super messy assignment! Frosting was everywhere my daughter’s little hand touched: the countertops, the couch, the chairs, and even the tv stand!)

Wala talaga akong ginawa sa cake kundi ang pag-bake ng tinapay – lahat puro ang dalawang bata ang nagkalat, eheste, gumawa. Hinayaan ko lang kasi sila dahil, since kami-kami lang naman ang kakain, wala naman kaming paki-alam sa magiging itsura nito, hehehe!

(I just placed the plain chocolate cake on a cookie sheet and let the kids go to town with it. Armed with frosting, walnuts, and heart sprinkles, went to town they did! Anyway, I didn’t really care what the cake would look like. I knew that the inside was yummy anyway (ahem, haha!) so whatever else happens to it will eventually just be “icing on the cake”, so to speak!)

Kaya naman ang kinalabasan?

(Ta-dah!)

Ito. Parang isang cake na dinaanan ng bagyo. :D Pero kitang-kita ko ang tuwa at “sense of accomplishment” ng dalawang bata kaya naman super sarap ang higanteng tipak ng tsokolateng ito dahil punong-puno ng “love”.

(A chocolate cake that’s admittedly pretty low on the presentation scale BUT is super big on calories, sugar, and love. :D)

~~~

Tsokolateng buhay na buhay DITO, ang aking isa pang LP entry.

Super-sized chocolates HERE, at my other LP entry.